عادت داریم یکی که در سن ِ کهولت از میان ِ ما می رود، تازه یادمان می افتد که چنین کسی هم بوده و ما فراموش کرده بودیم.

اما گاهی مرگ آن قدر بی شرمانه گریبان را می گیرد که چنان مبهوت می شویم که به خود آمدن هم سخت است. اشکی که در چشمانم حلقه زده نیز نمی تواند به من بباوراند که خسرو شکیبائی در گذشت.

یادش همیشه ماندنی ست، ای کاش خودش هم در بین ما می ماند.

« - مرگ را پروای ِ آن نیست

     که به انگیزه ئی اندیشد»

  احمد شاملو