کمان ِ آرش
  
 
 
تیر 1387
ش ی د س چ پ ج
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
 
آرشیو
موضوع بندی
 
سه شنبه 2 بهمن ماه سال 1386
اصلاح طلبان نهضت ِ آزادی را رد صلاحیت کردند

از قدیم شنیده ایم که : بهرام چو گور می گرفتی همه عمر / دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

حالا حکایت ِ امروز ِ اصلاح طلبان هم نعل به نعل ِ حکایت ِ بیت ِ بالاست. این ها که خود عمری همه ی ِ نیروهای ِ تندرو، میانه رو، کند رو و حتا نرو(!) را از حاکمیت  بیرون رانده بودند امروز خودشان را با  ترفند ِ خودشان از عرصه ی ِ قدرت به بیرون پرتاب کردند. پس از اخراج از قدرت که از بگیر و ببند بازشان داشت و فهمیدند به جز کتاب های شریعتی و سروش ( ِ سال های ِ اولیه انقلاب) و کتاب های ِ مذهبی، کتاب های ِ دیگری نیز وجود دارد شروع کردند به کتاب خواندن و استحاله . پس از رهائی از بند ِ ایدئولوژی در سال های ِ پس از 76 و به خصوص در این چند سال ِ مفلسی، افتادند یاد ِ غیر ِ خودی های ِ سابق و مثلن در مراسم یادبود ِ مهندس بازرگان شرکت می کردند یا با مزدوران ِ امریکائی ِ سابق یعنی نهضت آزادی و ملی مذهبی ها و این دست نیروها رابطه ی ِ نزدیک برقرار کردند.

«ایران را برای ِ همه ی ِ ایرانیان» می خواستند و ...

اما نکته ی  ِ جالبی در سایت ِ نوروز ، متعلق به جبهه مشارکت آمده است.(راستی زمانی به اصلاح طلبان در نزدیکی انتخابات مجوز ِ روزنامه می دادند حالا فقط سایت ِ جدیدشان را فیلتر نمی کنند!)

اصلاح طلبان دست به یک نظر سنجی زده اند و اسم 99 نامزد ِ اصلاح طلب و محافظه کار از حوزه انتخابی تهران را  نوشته اند و پرسیده که شما به کدام یک از این ها رای می دهید.

اما نکته ی ِ بسیار بسیار جالب این است که حتا در این شرایط از نوشتن ِ نام ِ 5 نفر عضو ِ نهضت ِ آزادی که برای ِ انتخابات در تهران ثبت ِ نام کرده بودند خود داری کرده و در حد ِ خودشان این 5 نفر را رد ِ صلاحیت کرده اند.

بسیار بسیار جالب و متاسفانه مضحک است.

با این که مدت هاست که «گور» اصلاح طلبان را گرفته اما هنوز بدشان نمی آید که «گور» بگیرند.

                                  *                     *                    *

به نوبه ی ِ خود با دانشجویان در بند و همین طور خانواده ی ِ ابراهیم ِ لطف الهی اظهار ِ هم دردی     می کنم. امیدوارم آرامش به دانشگاه ها بازگردد.


 
چهارشنبه 27 تیر ماه سال 1386
اصناف به جای احزاب
از موضع ِ احساس تنها حرفی که می توانم در رابطه با بازداشت ِ دانشجویان و اعضای ِ ادوار بگویم هم دردی با خانواده های ِ این عزیزان و آرزوی ِ آزادی برای ِ آن هاست. البته اسانلو و سایر کارگران نیز قابل ذکرند.
* * *
در روزگار ِ امروز که احزاب ِ ایرانی به مانند ِ خرس در خواب ِ زمستانی اند و تنها در بهار ِ انتخابات سر از غار بیرون می آورند آن هم در صورتی که با پتک «رد ِ صلاحیت» به سر آن ها نکوبیده باشند می توان به خاطر ِ بازداشت ِ شش عضو شورای ِ مرکزی تحکیم و حدود ِ ده نفر عضو ِ ادوار شعری سرود و یا مقاله ای نوشت سرشار از سجع و استعاره و عبارات ِ شاعرانه و یا جلسه ای برگزار کرد و به انتظار ِ این نشست که این «ترکه ی ِ خیس ِ آلبالو» کجای قصه قرار است صدای ِ شکستنش بلند شود. حالا این چه ترکه ی ِ خیس آلبالو ئی ست که در طول ِ تاریخ هر بار شکسته و یا ترک برداشته ترکه ای قطور تر، بلند تر،خیس تر و سردتر جای ِ آن ها را گرفته؟
امروز نیروهای ِ تحول خواه و دانشجویان در مقام کنش نیستند. چند سال ابتدای ِ پس از دوم ِ خرداد را می توان دوره ی ِ کنشمندی ِ نیروهای ِ فوق به حساب آورد اما این روزها « واکنش ِ خردمندانه و حساب شده» تنها عمل ِ سیاسی ئی ست که می توان انجام داد.
به نظر می رسد دانشگاه امیرکبیر و دانشجویان هم چنان دارند تاوان ِ روز دانشجو را پس می دهند. به آتش کشیدن ِ عکس احمدی نژاد( سوای ِ این که آیا برازنده ی ِ چنین نیروهائی با چنان ادعاهائی بود) در رابطه ی ِ دولت با دانشگاه( به عنوان ِ یک نهاد زیر دست اما نافرمان) بهانه ای شد برای برافروخته شدن آتشی که برنده ی ِ این آتش بازی به طور ِ قطع دولت است، دولتی که هم سو با حاکمیت است و قدرتش مضاعف.
حال تجمعی شش نفره هر چند که حق ِ مسلم این هاست و سعی شده بود به آرامی و بدون ِ سر وصدا و از صبح ِ زود آغاز شود اما جز چنین پایانی در انتظارش نبود.
امروز دانشگاه علاوه بر این که از نیروهای ِ فعال ِ آن نسبت به سال های ِ نخست ِ دوم خرداد کم شده، دیگران نیز چنان عصبیت و احساس آن ها در هم آمیخته که جان ِ سالم به در بردن ِ پیکر ِ نحیف ِ دانشگاه بعید به نظر می رسد.
رفتار ِ دانشگاه در ماه های ِ اخیر که به واقع «ماه های ِ حرام ِ سیاست ورزی» ست همان قدر که صادقانه است احساسی نیز هست.
در آن سو و چند ماه پیش، تجمع ِ معلمان در جلوی ِ مجلس گر چه منجر به نتیجه ی ِ مقبول ِمعلمان نشد اما در قیاس با حرکت های ِ دانشجوئی دوره ی ِ پس از 18 تیر بسیار گسترده تر، حساب شده و فکر شده تر بود. این تجمع حتا در شهر های ِ کوچک ولو با جمعیتی اندک برگزار شد.
حرکت های ِ کارگری هم که در اوضاع ِ نا به سامان ِ تولید و هم چنین وضع ِ معیشتی آن ها و نبود ِ راهی برای ِ احقاق ِ حقوق خود به شکلی مسالمت آمیز ندارد امروز این طبقه را به یکی از عاصی ترین طبقات تبدیل کرده.
شریعتی در مورد ِ تاریخ سخنی جالب دارد. این چنین می گوید که سه عامل ِ رکو د خمودگی جامعه این هاست:« نفع، ترس و جهل»
سه صنفی که در بالا از آن ها نام برده شد یعنی: دانشجو، معلم و کارگر از این سه بی بهره است. اما می توان معلم را دورتر از جهل،دانشجو را دورتر از ترس و کارگر را دورتر از نفع بر شمرد.
همان طور که مبارزه ی ِ معلمان حساب شده تر بوده و دانشجویان را می توان نترس دید که با این همه هزینه هم چنان سر ِ نشستن ندارد و کارگر هم که هیچ نفعی از زمین و زمان ندارد که آرام اش کند.
رابطه و پیوند ِ این سه نیرو و پیگیری ِ مطالبات ِ صنفی(با تعریف دقیق و همه جانبه از آن) در چارچوب ِ همین قانون می تواند راهگشای فضای ِ رخوت بسته ی ِ جامعه باشد.
در این اوضاع که شجاع ترین حزب ِ اصلاح طلب یعنی مشارکت جز به انتظار ِ شکستن ِ ترکه ی ِ آلبالو نشستن از او بر نمی آید.

برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 5016


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها