X
تبلیغات
رایتل

غزل ِ آخر

چهارشنبه 9 اردیبهشت‌ماه سال 1394 ساعت 03:41 ب.ظ

تو مرا شاعر کردی و پشیمان کردی

خیمه‌ی ِ سوخته را نیز تو ویران کردی

 

هیچ رحمی نَبُوَد در دل ِ رفتار ِ تو آه!

لنگ آهو بچه را طعمه‌ی ِ شیران کردی

 

آن که از بام به شام در پی ِ مطرب‌ها بود

ساکن و دربه‌در ِ کوی ِ طبیبان کردی

 

خنده بگریخت و گریه شده کار ِ من و دل

حاصل از دشنه که تو در لب ِ خندان کردی

 

دل چو دریا بود آرام، آبی، زیبا

وه چه شوری به سر ِ موج ِ پریشان کردی

 

گرچه آزاد گشودم پر و بال از پی ِ تو

مرغ ِ آزاد پَر بستی و در خیل ِ اسیران کردی

 

خشک‌سالی ِ جهان گشت به لطف ِ تو تمام

آسمان را به حال ِ من ِ مسکین تو گریان کردی

 

پوچی ِ زندگی و سختی در ره بودن

با سفر کردن ِ خود باز دو چندان کردی

 

هم چو یوسف شده‌ام گم، اما نه عزیز

تو خود این گم شده در چاه ِ زنخدان کردی

 

نه به چشم مانده سوئی و نه در رگ خونی

جوی ِ خون جاری از سوی ِ دو چشمان کردی

 

دولت ِ عشق ِ تو ما را چه به افلاس نشاند

ای بسا عاشق هم‌پای ِ گدایان کردی

 

باخت آرش همه را بر سر ِ رویای ِ تو حیف

شب ِ رویازده صبح ِ هوش‌یاران کردی

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد