X
تبلیغات
رایتل

خنجر در خاطره

شنبه 15 شهریور‌ماه سال 1393 ساعت 10:25 ب.ظ

برای ِ بچه‌های ِ دهه شصت که بیشتر ِ دوران ِ کودکی‌شان با دو کانال ِ تلویزیون و یک توپ ِ دو پوست سپری شد، خاطره‌های ِ مشترک ِ بسیاری باقی مانده است. امروز در بسیاری از هم‌نشینی‌ها می‌توان با مرور ِ این خاطرات و کارتون‌ها زمان ِ زیادی را به خوبی و خوشی گذراند. در دوران ِ مدرسه تعریف و تقلید از کارتون و سریال ِ شب ِ پیش می‌توانست ریتم ِ گذران ِ مصیبت‌بار ِ زمان را تندتر کند.

من هم به هوای ِ همین نوستالژی به دیدن ِ فیلم ِ «شهرموش‌ها2» رفتم. اما نه تنها آن حال و هوا را تداعی نکرد و خود فیلم ِ خوبی نبود، بل که با اعصابی خُرد و پشیمان به خانه بازگشتیم.

این که چه طور تیمی با در اختیار داشتن ِ موضوعی خوب و کلی تبلیغات بابت ِ هزینه‌ها، فیلمی می‌سازد که حتا به درد ِ کودکان ِ امروز نمی‌خورد چه رسد به کودکان ِ دیروز، در سینمای ِ ایران معضلی آشناست.

امروز دنباله سازی در سینمای ِ امریکا امری جا افتاده است به ویژه در انیمیشن تجربه‌های ِ موفقی چون شرک، عصر یخبندان موید این مطلب است.هرچند از طرفی سازندگان سر ِ نخی از قسمت ِ پیشین در دستشان است و از طرف ِ دیگر موفقیت ِ تجاری ِ فیلم تا حد ِ زیادی تضمین شده است. اما صاحبان ِ اثر برای ِ هر قسمت به فکر ِ فیلم‌نامه و داستانی جدید هستند تا مخاطب را به سالن ِ سینما بکشاند.

در دنباله فیلم‌های ِ کلاه قرمزی(البته اگر 10 سال یک فیلم را بتوان دنباله سازی به حساب آورد!) نیز دیدیم، سازندگان به خوشنامی موضوع اکتفا کردند و چندان در پی ِ نوشتن و ساختن ِ فیلم‌نامه‌ای با داستانی جذاب نبودند. حاصل ِ کار نیز اثری است به شدت رقت‌بار که مخاطب را مشتاق ِ دیدن ِ قسمت ِ بعدی نمی‌کند. شاید دلیل فاصله‌ی ِ ده ساله نیز همین باشد!

در «شهر ِ موش‌ها 2» با فیلم‌نامه‌ای قرص و محکم طرف نیستیم. همان اتفاقی که چندین سال پیش برای ِ موش‌های ِ نسل ِ قبل افتاد این بار به شکلی دیگر برای ِ فرزندان تکرار می‌شود. حتا سازندگان زحمت ِ ابداع ِ هیولائی جدید را در این اثر به خود نداده‌‌اند.

از فیلم‌نامه بدتر اجرای ِ خنک ِ داستان و نحوه‌ی ِ حرف زدن ِ کاراکترهاست. چرا حتا دست‌اندرکاران ِ برنامه‌سازی برای ِ کودکان تصور می‌کنند باید شخصیت‌های ِ داستان به صورت ِ شل، وارفته و با لودگی حرف بزنند تا کودکانه یا مناسب برای ِ کودکان به نظر برسد. البته شاید برای ِ نسلی که مجری برنامه‌هایش عموپورنگ و خاله شادونه(وبسیاری مجری غیر ِ قابل ِ تحمل ِ دیگر) است این نوع حرف زدن قابل ِ هضم باشد. اما به راستی حتا بچه‌های 4 ساله  مانند ِ موش‌های ِ این فیلم حرف می‌زنند؟ کاراکترهای ِ منفی این فیلم به جای ِ این که ترسناک باشند، حرکاتشان شبیه آکروبات‌های سیرک است. البته سیرکی درجه 3 و در آستانه تعطیلی!

سینمای ِ ایران در دورانی(شاید از روی ِ ناچاری) موفق به خلق ِ آثاری در ژانر ِ کودک شد که اکران آن‌ها در همین دوران نیز برای کودکان ِ امروز جذاب‌تر از فیلمی نظیر «شهر ِ موش‌ها 2» باشد.

نظرات (1)
یکشنبه 23 شهریور‌ماه سال 1393 ساعت 10:46 ب.ظ
من هم از چندین نفر که فیلم را دیدند، واکنش منفی نسبت به این فیلم شنیدم.
امتیاز: 0 0
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد