X
تبلیغات
رایتل

فوتبال افیون ِ توده‌ها

جمعه 24 دی‌ماه سال 1389 ساعت 01:29 ق.ظ

زمان ِ کودکی ِ ما خبری از دسترسی به شبکه‌های ِ مختلف ِ تلویزیونی نبود. شناخت ِ ما هم از ورزش در حد ِ همان دو-سه شبکه بود. فوتبال در ساعات ِ اختصاص داده شده به ورزش رتبه نخست را داشت و اتفاق ِ مهم پخش ِ زنده(انگلیسی) یا مستقیم(فرانسوی) بود.

فوتبال در غیاب ِ سایر ِ ورزش‌ها همه‌گیر و همه‌پسند شده بود.

از اجرای ِ آسان در محله با یک توپ پلاستیکی دو پوست و تیر ِ برق یا سنگ به جای دروازه تا امکانات ِ ورزشی(!) مدرسه که به دو دروازه کوچک و یک توپ ِ فوتبال محدود بود. اگر چیز ِ دیگری هم بود در هیاهوی ِ فوتبال گم می‌شد. به اضافه‌ی ِ تب ِ کارتون فوتبالیست‌ها که مزید ِ علت‌ها شده بود.

این‌ها همه تا مدت‌ها با من بود. احساساتی که از هیچ کدام امروز اثری باقی نمانده و فوتبال تنها توپ بازی ست که عده‌ای از راه ِ آن نان می خورند و عده‌ی ِ زیادی هم خود را سر ِ کار گذاشته اند.

جوامع ِ اروپائی و امریکائی که آردشان را بیخته و الکشان را آویخته‌اند فوتبال(و هر وسیله‌ی ِ دیگر) می‌تواند برای ِ گذراندن ِ وقت، لذت بردن و چاهی برای ِ ریختن ِ اضافه درآمدی که سرانه‌اش سه تا پنج هزار دلار است باشد.

اما در کشورهای ِ فقیر که اقتصاد و سیاست ِ قابل افتخاری ندارند و زندگی ِ شخصی هم آنی نیست که  درتخیلشان است، فوتبال می تواند جائی پیدا کند که یک افیون برای ِ فراموشی درد و غم و یا یک «روح برای ِ جهانی بی‌روح».

فوتبال می‌تواند سرپوشی برای ِ غم‌ها، شکست‌ها و ناملایمات ِ (به ویژه) زندگی ِ جمعی باشد.. اما فقط سرپوش. نه از تلخی‌ها می‌کاهد و نه از بار ِ مصائب کم می کند.

برای بسیاری که قسمتی از زندگی، احساسات و وجودشان را به فوتبال پیوند زده‌اند فوتبال نقشی دوگانه دارد. گاه می‌تواند باعث شادی(به طور لحظه‌ای و کم دوام) شود و گاه غم واندو(این هم تا حدود زیادی مقطعی).

شادی و غمی که فرد نه نقشی در به‌وجود آوردنش دارد و نه تاثیری ماندگار در زندگی ِ او. اگر نیک بنگریم از اساس به او هیچ مربوط نمی شود.

فوتبال گاه می تواند محل بروز عقده‌ها و سرخوردگی‌های ِ ملی و جمعی باشد. مانند ِ تقابل ِ ایران و اعراب که هم‌چنان ادامه دارد. اما این تقابل هم در سطحی مجازی(توهم) صورت می‌گیرد و تنها می‌توان آن را برای ِعقده‌گشائی و دل‌خوش‌کنی نامید چرا که در بیرون از مستطیل ِ سبز دنیا همان‌طور هست که بود و یک «بازی» تاثیری در واقعیت ِ اقتصاد و سیاست ندارد. هم‌چنان صف ِ ایرانیان ِ مسافر ِ دبی طولانی ست و نیز صف ِ سفر به مکان‌های زیارتی ِ عراق، سوریه و عربستان.

حتا گاهی این ویژگی به سیاست هم راه می‌یابد. مانند ِ پیروزی ِ ایران بر امریکا در سال ِ 98 که در ادامه‌ی ِ پیروزی‌های ِ جمهوری اسلامی بر ایالات ِ متحد ِ امریکا تلقی شد!

هر چه مردمان ِ کشوری کم‌دانش و ناآگاه‌تر باشند زمینه برای حضور فوتبالیست‌ها(به طور ِ کل ورزشکار‌ها و ستاره‌های ِ سینما) در کارهای ِ نامربوط به ایشان بیش‌تر می شود. عوام آن‌ها را به عنوان ِ نماینده به مجلس و شوراها می فرستند تا بل که به حریفان گُلی بزنند یا پشتشان را به خاک بمالند.

این منبع ِ محبوبیت و چه بسا مشروعیت، سیاستمداران ِ پوپولیست را به عکس گرفتن و مراوده و«هم‌بازی» شدن با ایشان می‌کشاند.

فوتبال ورزشی ست عوام‌پسند و در ایران کارکردی بیش از یک ورزش برای ِ سرگرمی دارد.

کارکردی به مثابه افیون که می‌شود اندکی با آن وقت گذراند و مدتی را در خماری یا نشئگی‌اش سپری کرد.

همین.

نظرات (3)
شنبه 25 دی‌ماه سال 1389 ساعت 01:52 ب.ظ
سلام و درود
من نیز با شما موافقم واقعا فوتبال در کشور ما به شکل افیون عمل می کند و گاهی از این همه کوته بینی که مردم ما دچارش شده اند تاسف می خورم. امیدوارم روزی برسد که فوتبال نقش خود را در اندازه خود بیابد.
موفق و پیروز باشید
امتیاز: 0 0
یکشنبه 26 دی‌ماه سال 1389 ساعت 01:46 ق.ظ
سلام
خودم میانه ای با فوتبال ندارم اما وقتی هیجان و شادی علاقمندان به فوتبال را می بینم دلم نمی آید که این دل خوش کنک هم نباشد برایشان ...اینجا باید به استقبال هر اتفاقی که بودن و زیستن را قابل تحمل تر کند رفت .
امتیاز: 0 0
پنج‌شنبه 30 دی‌ماه سال 1389 ساعت 10:32 ب.ظ
سلام دوست عزیز. مطلبتان مناسب اوضاع و احوالمان بود . از خیلی جهات . اما مردم تفریحی ندارند واقعا و باید برای ایجاد هیجان و شادی در آنها کاری کرد . مردم با فوتبال تخلیه انژری می کنند !
امتیاز: 0 0
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد