زمان

قطره

قطره

می چکد

از ساعت ِ دیواری

و هر قطره

سرخ تر از لحظه های ِ پیش

عقربه ها

لحظه ها را

لحظه

به

لحظه

گردن می زنند

گل های ِ قالی زرد شدند:

                                از خجالت یا ترس؟

از درون ِ ساعت

جغدی می خواند

اشک ِ ما

قطره

قطره

می چکد

بر روی ِ لحظه ها

امید ِ ما

روئیدن ِ سرو را

تاریخ جائی ست که انسان پس از مرگ نیز در آن ادامه حیات می یابد اما فقط در مقام اُبژه.

دیگر کنش و واکنشی از او سر نمی زند و تنها می تواند به نظاره ی ِ قضاوت ِ دیگران درباره ی ِ خود بنشیند.

امروز آیت الله منتظری نیز در این جایگاه قرار گرفت.

سر ِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی

چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

                                                   (سعدی)

 گویا چنین سخنی منسوب به بوعلی سینا ست :« کسی که اشتباهی انجام می دهد و برای ِ توجیهش هزار دلیل می آورد، هزارو یک اشتباه مرتکب شده است.»

حال آنان که برای ِ رفع و رجوع یک اشتباه، هزار اشتباه ِ دیگر مرتکب می شوند چه؟

بیانیه ی ِ شماره 16 می حسین موسوی بیانیه ای تحسین برانگیز است.

بیانیه ای پر شور و حرارت نیست که خواننده را به جوش و خروش وادارد. حرف ِ مهیجی نیست که خواننده در میانه مشتش را گره کند یا عضلاتش منقبض شود.

بیانیه ای ست سرشار از آرامش و متانت. خُنکای ِ خردورزی در آن محسوس است و حال و هوای سپیده دم را دارد.

بیش از آن که برای ِ هواداران خواندنی باشد برای مخالفانش(یا شاید دشمنانش!)  خواندنی ست.

به جای ِ افروختن ِ آتش ِ یقین در دل ِ یاران، وزش ِ نسیم ِ شک است بر چهره ی ِ مخالفان و این پرسش :

ستیز با «مُشتی بسته» در برابر ِ کسانی با «آغوش ِ باز» - چرا؟

خالی از شعار، حال و هوای ِ شعور دارد و حتا گاهی شاعرانه می شود.

تنها آن که کم ترین جا را به خود اختصاص می دهد

می تواند

با دیگران بخندد

با دیگران بگرید

(مارگوت بیگل-برگردان ِ احمد شاملو)

سبزها به دنبال ِ کم ترین جای اند . هر چه بزرگ تر می شوند جای ِ کم تری طلب می کنند.

«اندیشه هائی که جهان را دگرگون می کنند به آهستگی کبوتران گام بر می دارند»

(نیچه )

نوشته ای به دور از هیاهو و جملات ِ پر سروصدای ِ آشنا.

بی نیاز از دست زدن و سوت زدن در فراز هایش ، متنی ست برای ِ تامل.

گفتم : راه از کدام جانب است؟

گفت : از هر طرف که روی، چون راه روی راه بری.

                    عقل ِ سرخ

کُشانی بدو گفت:«با تو سلیح       نبینم همی جز فسوس و مزیح»

(فردوسی - نبرد رستم و اشکبوس)

بسیارند کسانی که در مواجهه با حرفی نو، رفتاری دگر و ظاهر یا باطنی متفاوت تمسخر می آغازند.

کافی ست عبارتی ناشنیده یا مطلبی نا دانسته بشنوند یا در برابر پیشنهاد کاری جدی قرار گیرند.

سزای ِ کسی که «دیگر»ی ست و از «گله» نیست در جوامع توده ای چنین است.

دگرگونه زیستن، اندیشیدن، خواستن و ... آن چه نشانی از فاعلی خودآگاه و تک افتاده دارد واکنشی جز به سخره گرفته شدن در پی ندارد.

لوده گی اینان را سلاحی ست(و شاید سپری) که نادانی و ناتوانی خود را در پس ِ آن پنهان می کنند و ذهن ِ تنگ ِ خود را در پس ِ دهانی گشاد و گشاده.

...عادت به طعنه چون عادت به تمسخر، شخصیت را ویران می سازد و نهایتن حالتی از برتری ِ زننده ایجاد می کند و نهایتن شخص را به سگ ِ گزنده ای تبدیل می کند که علاوه بر گزیدن، خندیدن را نیز آموخته است.

(نیچه)

(برگردان ابوتراب سهراب و محمد محقق نیشابوری)